Prawo Parkinsona

Prawo Parkinsona to obserwacja sformułowana w 1955 roku przez brytyjskiego historyka Cyrila Northcote Parkinsona na łamach „The Economist”. Brzmi ona: „Praca rozszerza się tak, aby wypełnić cały czas dostępny na jej ukończenie” (Work expands so as to fill the time available for its completion).

W praktyce oznacza to, że jeśli dasz sobie tydzień na napisanie oferty – zajmie Ci to tydzień. Jeśli dasz sobie 4 godziny – zrobisz to w 4 godziny. I co najciekawsze, jakość obu wersji będzie porównywalna.

Dlaczego to działa?

Bez sztywnych ram czasowych mózg ucieka w produktywną prokrastynację – czynności, które dają fałszywe poczucie pracy (czytanie artykułów, oglądanie recenzji, „pudrowanie” detali), ale nie przybliżają do celu. Analiza jest dla mózgu bezpieczna – nie da się w niej ponieść porażki. Dlatego wybiera ją zamiast podjęcia wiążącej decyzji.

Prawo Parkinsona w zarządzaniu

• Spotkania – spotkanie zaplanowane na godzinę zajmie godzinę, nawet jeśli temat wyczerpie się po 20 minutach.
• Projekty – deadline na 3 miesiące = 3 miesiące pracy. Deadline na 3 tygodnie = ta sama jakość w 3 tygodnie.
• Research – bez limitu czasowego, research trwa w nieskończoność (patrz: Paraliż analityczny).

Timeboxing jako antidotum

Timeboxing to technika bezpośrednio wykorzystująca Prawo Parkinsona. Polega na wyznaczeniu sztywnego limitu czasowego na zadanie i bezwzględnym zakończeniu pracy, gdy czas się skończy. Wariant z „decyzją domyślną”: jeśli po upływie timera nie podjąłeś decyzji, automatycznie wchodzi opcja domyślna.